skoumas.net

was walking. unter this impressionist bright sky. feet hold in place by gravity while road tranlates into time. saw the cheap violence echoed in my lense. kept walking.

a local example on how easily can a piece of software distort our perception of reality. it is easy, popular and of course fake and as far as i can remember i was always against it. in this example the nose had been smaller and the teeth whiter. the colors have been altered to match a more vibrant version of the picture and there you go. 20 minutes were enough to create this simple non professional retouch.

With insomnia, nothing’s real. Everything is far away. Everything is a copy of a copy of a copy.

παρακολουθούσε βουβός και πορτοκαλιά φωτισμένος τις όμορφες στιγμές που περνούσαν αργά και επιβλητικά μπροστά του όπως αυτές καμπύλωναν στις άκρες τους διαστρεβλωμένες στον χώρο, δεμένες με τα χρώματα του θερμού, ονειρικά και θολά συνδιασμένες με την αίσθηση του ξερού ανέμου που κουνάει τα φύλλα των δέντρων που βρισκόταν απαλά μέσα τους.

δεν ήταν πια οι λέξεις μέσα του τρομαχτικές αλληλουχίες γραμμάτων αλλά πινέλα και μπογίες που ζωγράφιζαν τον πιο όμορφο κόσμο του, όχι επειδή θα έπρεπε, όχι αν θα επιτρεπόταν αλλά επειδή μπορούσε και εκείνο το μπορούσε ήταν εκείνο που πυροδοτούσε το χάος μέσα από ένα μικρό κελί της νόησης σε κάτι άπειρο και ανώτερο από αυτόν όπως αυτός άπλωνε τα ανείπωτα.

συγκλονιστική η μετάφραση υποσυνειδήτου γινόμενη στάμπα επί κάποιου ονείρου φέρνοντας πολυπόθητη ανακούφιση μέσα από την ίδια του την ύπαρξη. ήταν σαν λύτρωση και επιβεβαίωση μαζί. σε κάποιο καθολικά απλά όμορφο μέρος σμίλεψε μερικές αναμνήσεις όπου μία Α δραματικότητα εισέρχεται ηλεκτρικά στον αερα και οι φωνές είναι απαλές έτσι ώστε να σε ανατριχιάζουν με την ασύληπτη και άπειρη μετριότητα τους ώντας ούτε πολύ δυνατές, ούτε πολύ χαμηλές αλλά καταδικασμένες να υπακούουν στην τελειότητα.

δεν ήταν λέξεις πλέον. ήταν μπογιές και πινέλα που χάθηκαν σε έναν σπειροειδή οργασμό της νόησης και γίναν σύννεφα, που είναι εκεί για να υπάρχουν αλλά είναι άπιαστα.

πίσω από κάποιον γνωστό του πάγκο είχε καθίσει διαβάζοντας εφημερίδα. απλός άνθρωπος, περίεργος για τα δικά μου δεδομένα, δύσκολο να μπει σε κάποιον κατάλογο. λίγο παίζοντας με τον πόνο καθημερινά λίγο σερνόμενος σε δρόμους στρωμένους με καρφιά επικαλυμένα με ξύδι εκείνη την ύστατη στιγμή του άγχους και του πανικού όπου χιλιάδες μικροσκοπικοί πόνοι του υπενθυμίζουν τα βιολογικά νεύρα του, με μικρές αναλαμπές μιας πετυχημένης καριέρας άφηνε τα μόρια του εκεί μέσα καθημερινά. έλιωνε για επιβίωση.
αισθητικά μουδιασμένος, κοινωνικά μουδιασμένος παραδίδει το πνεύμα του σε μια πεθαμένη προ πολλού πτυχή της ζωής του παίζοντας ισορροπία με την λέξη ήρωας, με τους καθημερινούς μοναδικά διαφορετικούς καθούμενους παρατηρητές του.
γιατί, αιτιολογημένα, μια σκέψη και μια μνήμη αποτελούν εκείνο το τόσο ρευστό και επιπόλαιο ‘είναι′.

Been a long time since a new video was released right? Well, waiting is over. This is the brand new video for the song Snuff by Slipknot.
Direction goes to me and Giannis, acting goes to Elly,Maria and me.
The editing was made using Adobe Premiere and the whole concept brought our capabilities to the limit the time it was created.
I hope you like it and we are waiting for your feedback in the comments section below.

my dog just ate the ethernet cable…..and this is the second time this is happening leaving me no choice but to wait for tomorrow while i’m using the laptop as a backup (using an ethernet cable as well but this time well protected!)
…..
There is no god!

Ένας μακρύς χλιδάτος διάδρομος. Ζεστός σε χρώματα. Ένα ωραίο απαλό χαλί, πορτοκαλί τοίχοι απαλό φως. Είναι απο αυτούς τους διαδρόμους που χαίρεσαι να τους βαδίζεις αλλά καθοριστικό ρόλο για τα πραγματικά χρώματα του διαδρόμου, αν αυτά θα είναι ψυχρά ή φωτεινά σε κάποια εναπομείνουσα αναμνησή μετά από χρόνια θα το καθορίσει το τέλος του διαδρόμου.

Δεν ξέρω τι ζητούσα εκεί. Άλλωστε ποτέ δεν ξέρω. Απλά καθοδηγούμαι διαρκώς από την τύχη λες και αυτή είναι κάποιος γονέας μου που μου δείχνει την ζωή. Μία με αφήνει γυμνό στα δόντια της αλητείας, μία με πετάει με κουστούμι στα γρανάζια της εργατικής ματαιοδοξίας και μία με πέταει ναυαγισμένο σε ξεχασμένα νησιά της αποξένωσης.

Μερικά εκατοστά ξύλινου υλικού που χωρίζουν την δημόσια από την προσωπική ζώη που ονομάζεται πόρτα, μετακινήθηκαν αποκαλύπτοντας το πρόσωπο της. Από την πρώτη στιγμή, σαν ψηλές νότες που διαπερνούν το σώμα σου, ενοχλητικές αλλά ανίμπορος να τις σταματήσεις ένιωσα την μοναξιά στον χώρο, εκείνη την ενέργεια που απαιτεί την έξοδο σου από τον χώρο για να έρθει η ισορροπία και τα γλυκόπικρα συναισθήματα δεμένα με νότες νοσταλγίας πάλευαν ασταμάτητα μέσα μου και φτάνανε μέχρι τον λαιμό μου σαν δαίμονες που πασχίζαν να φύγουν, δημιουργώντας μία ανάμνηση. Άλλωστε η μνήμη είναι ότι έχουμε.

Δεν χρειάστηκε να δω πολλά. Μερικές εικόνες κλειδιά χρειάστηκαν για να καταλάβω ότι πρέπει να αλλάξω ζωή και να αποδράσω από τα χιλιάδες μικρά κελιά του παρελθόντος που βγαίνω από το ένα και μπαίνω στο άλλο προκαλώντας συνεχώς ζημιά στην ψυχή μου, μέσω της επανάληψης που σαν σφυρί παραμορφώνει προς το χειρότερο ότι ωραίο και κοινωνικά δεκτό έχει απομείνει.

Επιστροφή στον διάδρομο. Όχι πάλι.

OH MY FUCKING GOD. I luv this guy! 500000 stars!

Μία μικρή παρόρμητικότητα της στιγμής που δέθηκε άψογα με τον γύρω χώρο. Μία τυχαία επικάλυψη συναισθημάτων που όρισαν την στιγμή, δέθηκαν με ένα όνειρο, αφέθηκαν και δέθηκαν άψογα με τον γύρω χώρο. Αποτυπώσεις δακρύων σε έναν πίνακα, γεμάτο ζωντάνια, πάθη, ψυχή και σκοτάδι παρόλα αυτά: μια φωτισμένη ψυχή χαμένη κάπου σε έναν κόσμο φλυαρίας και μικρών καθημερινών εγκλημάτων σε ένα κοινωνικά διεστραμμένο αδιέξοδο. Δύο νυχτερινές παρυφές, δύο βαριές νότες και ένας βαρύς χρόνος που δίνει νόημα διάμεσου του πόνου και της αποφυγής. Πινελιές παντού. Χάος. Ανακατωσούρα. Συναισθήματα αναδύονται και καταδίωνται εσωτερικά ενώ ο πανταχού παρών και μη απών χρόνος κινεί κάθε είδους νήμα.

Αποφυγή και άρνηση ύστερα από έκρηξη υποσυνείδητων επεισοδίων. Ο πόνος της έλλειψης ακέραιων συναισθημάτων, η αγάπη για τον πόνο, η λησμονιά του έρωτα και η καταδίωξη ενός συνεχώς κινούμενου προς τα εμπρός άγνωστου ονείρου, άφταστο στα μικρά και ατροφικά χέρια της ψυχής μέσα στο καζάνι της καθημερινότητας που παράγει τους ατμούς της αμφισβήτησης και της απορίας.

Η ανώτερη δύναμη παρακολουθεί ευέξαπτη αν και ανίκανη να επέμβει, παραβαίνοντας το δικαίωμα της επιλογής. Παραστάσεις εντυπωσιασμού διακαώς μέσα σε ένα περιστροφικό σύμπαν που αποτελεί την ζωή.