skoumas.net

the name tags of the characters (footage taken from an upcoming movie) have been edited in after effects to match the actors position in each frame.

art in it’s finest form. a chair hanging from a weather balloon aside with a video camera is set loose somewhere in the UK. as the chair rushes away from fields and roads it ascends through clouds to finally reach the curvature of earth and the emptiness of space!

simple. mindblowing.

Watch the whole video.

Visit the artist’s site

I want to live in the forest
Between the roots and the branches I lay
On the moss I sit, I want to rest by the river

I want to live in the forest forever
The power of trees, I want to feel forever
Connection with life, animals, and stars

Between the roots and the branches I lay
Meditate the light wide open to the stars
Speak of the whales, deep in the oceans
Speak to the planets, deep universe

αφιερωμένο στον blackestdevil που θέλει να ζήσει στο δάσος για πάντα.

faceyourmanga.com

«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
είπε.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
παύση.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
παύση.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
είπε.
σε ρυθμό.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
σκέφτηκε.

ασύμμετροι λιγνοί συνεχώς ύψους μεταβαλλόμενοι καμπυλωμένοι στις μέσες τους, πύργοι που συγκρατούν από τα χέρια της βαρύτητας άνθρωπο που πέρασε στο τέλος των τριχών του άσπρου κουνελιού που φιλάει την προέκταση ή που σκέφτηκε ότι έξω από την σπηλιά υπάρχει φως ˙ κάθετοι βρισκόντουσαν, έδαφος ακουμπούσαν στα μαύρα πόδια της παλιάς οργανικής ανθρωπότητας.
βουητό.

αέρας διασχίζει κλειστά μάτια, πεθαμένα χείλια, τεράστια μύτη, γιγάντια αυτιά.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα»,

σε ρυθμό.
είπε.
νοητά ψιθυριζόμενο.

this is my first attempt to produce those slick stripes we saw in those ipod commercials.

in the last 10 years the technological evolution was, and would be, mindblowing. everything, everywhere is now connected.
technical questions will be rare as systems become more and more bugfree and new kind of societies will evolve under the huge grid of global social networks.
the creator of the machine is using us, an anthropologist assistant professor at Kansas University, Michael Wesch is making a different kind of approach on youtube and the rest of the huge social networks based on ethics and emotional terms.
intense networking is here and it will get bolder in the future. the content now is useless if not connected,tagged or commented in order to create a detailed map of information and believe it or not humanity is now evolving into a global brain. open you mind and think about it and you will see that this is true and you are a part of it.

watch the video

whoa. i have been converted into a worthless piece of human tissue – when? – the last days. nothing really to do since all my obligations have stopped their own existence and some hypothetical life extensions have been tied down to the ground mostly by me. just sitting around, drinking an espresso periodically…and programming or getting involved into mysterious music signatures and timing experimentations.

it’s about time to make this fucker – my personal computer – to work in ways it never had before. ever heard of neural networks. well heard of them or not i’m still excited about this one since i realized that I had some similar ideas younger or at least I was manically drawing points and lines connecting them on my desk. i like to connect things.

and now passing on into my admittedly poor sentimental area – since i scored into an emotional iq test ranged from 55 to 165 the score 66 and i tend to believe that it’s true- an idea of some summer/spring smells starts to show up in the 10°C air bringing my consciousness in front of a complex emotional grid.

life’s weird these days.

Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά
Κι ούτε ξέρω πως αντέχω και δε βρίζω
Να τη βλέπω ν’ αρμενίζει στ’ ανοιχτά
Κι εγώ έτσι στα ρηχά να πλατσουρίζω

Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά
Και με βλέπει σκεπτικό και κουρασμένο
Και μου λέει έλα δοκίμασε άλλη μια
Εσένα ονειρεύομαι κι εσένα περιμένω

Κι ακόμα μια φορά
Πως θα τη φτάσω ελπίζω
αγάπη ορμάει μπροστά
Κι εγώ πίσω τρικλίζω
Πέφτω κι αυτή γελά
Μα εγώ πονάω και βρίζω
Και πάω να σηκωθώ ξανά

Κι ακόμα μια φορά
Λέω θα της τραγουδήσω
Τραγούδια τρυφερά
Κι αρχίζω να γρυλίζω
Φαλτσάρω και γελά
Και σταματώ και βρίζω
Και πάω να της το πω ξανά

Κι όταν καμιά φορά
Στέκει και την αγγίζω
Μου λέει είμαι φωτιά
Μα μοναχά δροσίζω
Κι άμα καώ γελά
Μα εγώ πονάω και βρίζω
Και πάω να γιατρευτώ ξανά

τέλος. τελευταία. τελειωτικά. όχι πως πρέπει να είναι δράμα. λίγο το ποτό, λίγο το σκοτάδι μεγαμορφώνει τις έννοιες δίνοντας βάρος σημαντικό στην φράση «τέτοια ώρα , τέτοια λόγια». είναι όμως εκείνη η ακαταμάχητη γλύκα της μυθοπλασίας και της δραματοποίησης που επιπροσθέτεται σε αυτά τα ουσιώδη που μας κάνουν άνθρωπους και προκαλούν χαρές στο κεφάλι μας.

κάπως υγρά μέσα σε σκότος, ποτά και καπνούς , προσωπικό στίγμα πλανώταν στον χώρο. ένα καθημερινό μποτιλιάρισμα προσωπικοτήτων, ένα καθημερινό δοκιμαστικό ανέχειας, μία ατέρμονη πάλη της αίσθησης φυγής και της ζεστής γλύκας του σπιτίκου. μόνιμη η διαύγεια της σωστής επιλογής όπως και η στιγμή της αποχώρησης. υπάρχουν μερικά πράγματα που πρέπει να γίνουν. το ρήμα «ξέρω». το ρήμα «περιμένω». το ρήμα «υπομένω». το ρήμα «καρτερώ». το ρήμα «εξελίσομαι». το ρήμα «πονώ».

κάπως μπλεγμένα, ρηχά και μπουρδουκλωμένα συνασθήματα κάθε μέρα αποτέλούσε μια αντανάκλαση μιας διαφορετικής εσωτερικής προέκτασης. στιγμές που λιώσαν στον χρόνο, σφραγίστηκαν με φλεγόμενη στάμπα στην ψυχή και έννοιες βαρύγδουπες από αυτές που σε πατάνε κάτω και σου λένε ότι υπάρχει ουσία.

τελικά.

τελικά.

είναι θέμα μνήμης˙ειπώθηκε κάποτε από μισόσκέπαστα χείλια. είναι θέμα μνήμης. η μνήμη είναι εκείνο το απόμακρο υπερυψωμένο κλαδάκι στο οποίο πιανόμαστε υποτακτικά ενώ αφήνοντας το θα υποσυντονιστούμε σε εκείνο το ατελείωτο χάος που τόσο τρεχάμενοι είμαστε από αυτό.
χάος.

όπως η κάθε μέρα. χάος. διαφορερικά όμοια.

ανθρώπινη.

ανθρώπινη.