skoumas.net

πειραματικό σε όλη του την χάρη, γρήγορο, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα, με σημαντικό ρόλο ξεσκουριάσματος στο μοντάζ (πάει καιρός).

αυτά.

χρόνος υλοποίησης περίπου 2-3 -ας πούμε- ώρες.

Πέρασε και αυτή η μέρα
χάνεται στο δειλινό
και μαζί της πέρνει πέρα
όσα δεν θα θυμηθώ

Ότι έχω στην καρδιά μου
κι είναι όλη μου η ζωή
είναι ο χρόνος που θυμάμαι
αυτός που ζήσαμε μαζί

Σ’ευχαριστώ για όσα μου’χεις χαρίσει
για τις μέρες που μου’δωσες να ζω
για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ’ αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σαγαπώ

Σου’χα κρύψει τα σημάδια
γιατί δεν ήθελα να δεις
πως μου ήταν όλα άδεια
στην ζωή μου πριν να’ρθεις

Ήταν ξένη αυτή η πόλη
σαν και σένα είχα εδώ χαθεί
εδώ που με ξεχάσαν όλοι
και με βρήκες μόνο εσύ

Σ’ευχαριστώ για όσα μου ‘χεις χαρίσει
για τις μέρες που μου ‘δωσες να ζω
για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ’ αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σ’ αγαπώ

Ξέρεις ότι με πονάει
και ότι ακόμα με κρατάει
εδώ κάτω χρόνια ζωντανός
πόσο θέλω τώρα να ανοίξω
την ψυχή μου να σου δείξω
και ότι δεν μπορούσα, να σ’το πω

Σ’ ευχαριστώ για όσα μου ‘χεις χαρίσει
για τις μέρες που μου ‘δωσες να ζω
για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ’ αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σ’ αγαπώ

Την Πέμπτη 08 Ιουλ 2010, το Antinews δημοσιεύει ένα βίντεο τριών λεπτών στο οποίο εκφράζονται η αγωνία όλων μας από το ξεπούλημα στο ΔΝΤ και την κατάντια της χώρας. Ο δημιουργός του βίντεο το συνοδεύει  με τα εξής λόγια:

Είμαι 35 χρονών. Άνεργος. Με μικρό παιδί (6 μηνών). Χρησιμοποίησα τις
γνώσεις μου στην πληροφορική για να φτιάξω αυτό το βίντεο. Δείτε το. Μπορεί να δουλέψει η ιδέα μου.

Η ιδέα γίνεται αμέσως αποδεκτή από τους αναγνώστες του Antinews. «Φίλε 35χρονε,πολύ καλή η ιδέα σου και πρωτότυπη ταυτόχρονα. Ας το διαδώσουμε λοιπόν κι ας ελπίσουμε ότι η Ελληνική Κοινωνία διαθέτει ακόμα αντανακλαστικά…» είναι το πρώτο σχόλιο.
Στον διάλογο που ακολουθεί την δημοσίευση του post, προτείνεται να πλαισιωθεί το βίντεο με μια ιστοσελίδα ώστε να οργανωθεί μια ομάδα και να δουλέψει το concept. Κάποιοι φίλοι και σχολιαστές είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν. Το κόστος της φιλοξενίας και της κατοχύρωσης του ονόματος συγκεντρώνεται από εθελοντές. Τα σχόλια γίνονται δεκάδες. Η σελίδα βγαίνει στον “αέρα”. Το http://getgreeceback.com/ γίνεται πραγματικότητα.

[b]Θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω – GetGreeceBack.com[/b]
19 Απριλίου παραδόθηκαν τα ηνία της χώρας στο Δ.Ν.Τ και την «τρόικα». Ακολούθησαν πρακτικές παράκαμψης της Βουλής των Ελλήνων και του Συντάγματος. Γνωρίζουμε όλοι ποια θα είναι η τύχη μας από εδώ και πέρα. Γνωρίζουμε τι συνέβη στην Αργεντινή και τις χώρες που «στηρίχτηκαν» από το Δ.Ν.Τ. Η διαφθορά στη χώρα μας έχει φτάσει σε απροχώρητο σημείο. Τα νομοσχέδια για την οικονομική εξαθλίωση των απλών πολιτών περνούν με ρυθμούς που αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε. Η πορεία αυτή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Περίπου 2.000.000 άνεργοι (ανεπίσημα) έχουν φτάσει στα όρια της πείνας. Οι αυτοκτονίες, η βία και η εγκληματικότητα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.

Εμείς είμαστε όμως Έλληνες. Το ξεχάσατε αυτό. Δεν είμαστε Αργεντίνοι. Δεν θα κατεβούμε με άδειες κατσαρόλες. Δεν θα φτάσουμε εκεί. Όσοι υποτίμησαν τους Έλληνες το πλήρωσαν ακριβά. Διαβάστε Ελληνική ιστορία. Αρχαία ή νεότερη.

Για το λόγο αυτό αφήσαμε για λίγο στην άκρη τις κομματικές, ιδεολογικές, φιλοσοφικές διαφορές μας και ενωθήκαμε. Διαμαρτυρόμαστε. Είμαστε ικανοί άνθρωποι. Μας καταντήσατε στην εξαθλίωση, με πενιχρούς μισθούς με ανύπαρκτο μέλλον. Θέλουμε να κάνουμε οικογένεια, να μεγαλώσουμε την υπάρχουσα. Θέλουμε να κάνουμε όνειρα. Θέλουμε να χαμογελάμε. Θέλουμε να κοιμόμαστε ήσυχα τα βράδια. ΚΑΙ θα το πετύχουμε.

Φτιάξαμε την καλύτερα οργανωμένη διαδικτυακή κίνηση στην ιστορία της χώρας. Είμαστε νέοι άνθρωποι ή άνθρωποι που αισθάνονται νέοι. Κάνατε το λάθος να μας περάσετε για κακομοίρηδες. Για μίζερους. Για ανίκανους. Για άχρηστους. Δεν είμαστε. Είμαστε ικανότατοι. Κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων, επιστήμονες, γιατροί, οικονομολόγοι παγκόσμια είναι Έλληνες. Η κίνησή μας λέγεται «Θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω». Αυτό ακριβώς θέλουμε. Μας πήρατε τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, τη νιότη, το χαμόγελο, τη ζωή μας. Μας πήρατε το τιμόνι της χώρας. Θα τα πάρουμε πίσω.

Μαζεύουμε χιλιάδες υπογραφές. [b]Θα κατεβούμε στο δρόμο στις 6 Σεπτεμβρίου του 2010[/b]. Φτιάξαμε ένα βίντεο που εξηγεί την ιδέα της κίνησης.. Σηκώσαμε το δικτυακό τόπο: www.GetGreeceBack.com. Συζητάμε, σχολιάζουμε, ενημερώνουμε ΜΜΕ όλου του πλανήτη. Θα μας ακούσουν.

Πρεμιέρα της ταινίας : «ΦΙΛΟΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ» στο σινέ Παλλάς στην Άρτα.
Ημερομηνία: Πέμπτη 12 Αυγούστου στις 9:30.

Να είστε όλοι εκεί.

Διάβασα τις προάλλες τη συνέντευξη του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη και ανατρίχιασα. Ξαφνικά ένα νεαρό παιδί, εκφράζοντας τη φθήνια, την αγραμματοσύνη και το θράσος της εποχής, βγαίνει ύστερα από δύο – τρεις επιτυχημένες σεζόν σαν φουσκωμένο κοκοράκι και επαίρεται ασύστολα. Θύμα των μέσων που τον ανέδειξαν και τον παρέσυραν και επικίνδυνο παράδειγμα για όλα τα
νέα παιδιά που τον θαυμάζουν και τον παρακολουθούν.

Και τι δεν είπε το παιδί: "Δεν έχω ανάγκη κανέναν", δεν με βοήθησε κανείς, "τα κάνω όλα μόνος μου", "δε με ενδιαφέρει τίποτα" κλπ. Και σαν να μην έφταναν αυτά, πατάει και την πεπονόφλουδα του έμπειρου δημοσιογράφου περί "ανυπόταχτων οπαδών του εντέχνου" που απέρριψαν το Μιχάλη και τρελαίνεται ο Μιχάλης και υπογράφει με
τη βαριά θανατική του καταδίκη του μίζερου και δυσνόητου "έντεχνου τραγουδιού" και συνεχίζει την ξέφρενη πορεία του προς τη δόξα της "σκεπτόμενης ποπ".

Καινούργιο είδος αυτό. Δική του ανακάλυψη. Επειδή όλο
αυτό το "κόλπο" είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό και εντελώς επικίνδυνο, μπαίνω στον κόπο να τον ρωτήσω:

Ξέρεις που βρίσκεσαι Μιχάλη; Ξέρεις για τι πράγματα μιλάς ακριβώς; Ξέρεις ποιοι χύσανε ιδρώτα και αίμα 20 χρόνια τώρα, για να δημιουργήσουν από το τίποτα αυτό το τεράστιο συναυλιακό κοινό που γεμίζει τα καλοκαιρινά γήπεδα και θέατρα; Ξέρεις πάνω στις πλάτες ποιων πας τα καλοκαίρια και παριστάνεις τον κούκλο και θησαυρίζεις; Θα σου το πω εγώ, για να το μάθουν και οι υπόλοιποι του στιλ σου, αλλά κι αυτοί που εκτρέφονται μαζικά στα ορνιθοτροφεία των reality shows και είναι έτοιμοι να βγουν και να διαστρέψουν τα μυαλά των πιτσιρικάδων: Οι "έντεχνοι" και το "έντεχνο" που με τέτοιο θράσος βγαίνεις και φτύνεις, αυτοί οι ίδιοι
είναι που άνοιξαν το δρόμο της συναυλίας και των μεγάλων ακροατηρίων. Αυτοί υπερασπίζονται εδώ και είκοσι τόσα χρόνια το ελληνικό τραγούδι και την αξιοπρέπεια του δημιουργού, αν αυτά σου λένε κάτι. Σε τι σε πείραξε εσένα άραγε το "έντεχνο" (όπως το ονομάζουν οι διάφοροι αγράμματοι); Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να το αποκαλείς "μαγαζί" και "αντιπροσωπεία"; Μήπως το μπέρδεψες με τα μαγαζιά που δουλεύεις; Δεν έχω τίποτα μαζί σου προσωπικά, όμως, κάποιος πρέπει να σου πει, ότι, θέλεις δε θέλεις, είσαι παράδειγμα για
πολλούς πιτσιρικάδες, οπότε πρέπει να σκέφτεσαι πριν να μιλήσεις. Παρεπιπτόντως, μήπως θυμάσαι μια συναυλία που δώσαμε με τον Χάρη στη Λευκωσία το 1996; Τη διοργάνωσε ο Προσφυγικός σύλλογος ΠΑΕΚ Κερύνεια και μάζεψε γύρω στις 10.000 άτομα. Πριν από μας τραγούδησες εσύ. Ένα παιδάκι 17 ετών, σεμνό και μαζεμένο, με υπέροχη φωνή, ντυμένο και κουρεμένο κατ’ εικόνα και ομοίωση του Γ. Νταλάρα. Κάποιος ήρθε μ’ ένα δίσκο demo και παρακάλεσε να τον ακούσουμε και να βοηθήσουμε αν μπορούμε το Μιχάλη. Είσαι σίγουρος ότι δεν είχες, ούτε έχεις ανάγκη από κανέναν και ότι τα
ξέρεις όλα; Και τότε, το βραβείο για την κατηγορία "έντεχνο τραγούδι" γιατί το παρέλαβες στα Αρίων, αφού η "αντιπροσωπεία έκλεισε"; Επειδή σου άρεσε το νάιλον αγαλματάκι;

Άκουσε λοιπόν φιλαράκο δυο πράγματα και τελειώνω:
Πρώτον, μη μιλάς πολύ και απλώς τραγούδα με την όμορφη φωνή σου τα παιδικά σου τραγουδάκια. Είναι αναμφισβήτητα γλυκύτατα και χρήσιμα. Αλλιώς τι θα χόρευε η επτάχρονη κόρη μου στα πάρτι με τις φίλες της; Δεύτερο και σπουδαιότερο: Ξεκαβάλησε το καλάμι, γιατί αν φυσήξει κανένας αέρας και το γυρίσει από οριζοντίως, κάθετα, θα έχεις σοβαρό πρόβλημα. Έχεις πολύ δρόμο και πολλή δουλειά ακόμα μπροστά σου. "Ήσουνα μικρός για τέτοια ανοίγματα". Μάθε να σέβεσαι την πνευματική ζωή του τόπου που σε φιλοξενεί και σου
δίνει ψωμί να φας. Τώρα μίσησέ με ελεύθερα ή κάτσε και σκέψου."

Πάνος Κατσιμίχας

οι δρόμοι υπάρχουν για να τους διαλέγουμε

ξέρετε, τα καλύτερα πράγματα στην ζωή είναι αυτά που μας αγγίζουν βαθιά μέσα μας. τονίζουν την μοναδική ιδιαιτερότητα μας. ανασηκώνουν τον νου και αναπτερώνουν την φαντασία. ακουμπάς πίσω και βρίσκεις τους ακριβέστερους λόγους που μπορούσες να βρεις για τους οποίους λες ότι ‘ αξίζει να ζω’. κάποτε τους είχες ακουμπήσει στην άκρη του μυαλού σου, έφερες μια γύρα και ανακάλυψες ότι μένουν οι ίδιοι. γιατί εσύ δεν αλλάζεις. εσύ.

και ύστερα οι επιλογές μας. οι σωστές, από αυτές, συμβολίζονται σαν σωτήρια λέμβος στην αβάσταχτη θάλασσα του χάους των πιθανών απολήξεων που μπορούμε να έχουμε αν…αν…αν…ή αν…

τα τραγούδια, τα αρώματα, οι εικόνες και τα συναισθήματα που μας οδηγούν κοντά σε αυτές τις σκέψεις είναι και οι σωστές επιλογές μας.

ο ακριβέστερος και σωστός τραγουδημένος ύμνος που καθορίζει ‘εμένα’  και όχι κάποιον ‘άλλον.

κάπου ανάμεσα στον ύστατο καπιταλισμό, στην κρίση, στην απώλεια της ανθρωπιάς,  στις ‘ευκαιρίες καριέρας’ , στα ‘μεγάλα ιδανικά’ κάποιοι ίσως βρίσκουν νόημα στην ταπεινότητα στην απλότητα και στην θαλπωρή του καθαρού μυαλού. υμνούν τον πόνο σαν μέσω λύτρωσης και κατανόησης του κόσμου και πεισμώνουν με τις λάθος κατευθύνσεις που δόθηκαν όταν τα όνειρα μπλέχτηκαν με την επιβίωση.

ίσως κάποιοι κάπου, γράφουν για την ευτυχία με τα πιο απλά λόγια.

την ίδια στιγμή το σύστημα της επιτυχίας καταρρέει από το ψέμα και την ανασφάλεια του.

είσαι παγωμένος όταν η καρδιά σου δεν είναι ανοιχτή.

You only see what your eyes want to see
How can life be what you want it to be
You’re frozen
When your heart’s not open

You’re so consumed with how much you get
You waste your time with hate and regret
You’re broken
When your heart’s not open

Mmmmmm, if I could melt your heart
Mmmmmm, we’d never be apart
Mmmmmm, give yourself to me
Mmmmmm, you hold the key

Now there’s no point in placing the blame
And you should know I suffer the same
If I lose you
My heart will be broken

Love is a bird, she needs to fly
Let all the hurt inside of you die
You’re frozen
When your heart’s not open

If I could melt your heart

εκείνος κλυδωνίζεται.σύστημα.όχι σαν μία καλτ έννοια κάποιας ταινίας του τύπου ‘άσε με μάνα να σηκώσω την γαμημένη μοικάνα’ ( αλήθεια επί της ευκαιρίας, αν η μάνα την άφηνε την μοικάνα να υψώνεται περήφανα θα υπήρχε καν λόγος να την υψώσει; (την μοικάνα) ) αλλά σαν μια καθορισμένη από καιρό πραγματικότητα που γυροφέρνει το χρήμα. αδικία. μακριά σου είναι σχεδόν επιστημονικά φυσικό φαινόμενο. όταν συμβαίνει σε σένα είναι θεϊκή παρέμβαση, ή απουσία αυτής. θεός. κωμική φιγούρα που ξεπροβάλλει από κενό αδύναμου μυαλού δένοντας κομμάτια, οδηγώντας το ρηχό στόμα στο: ‘αααα τώρα μάλιστα. ναι ναι τώρα έχει νόημα.’

εκείνη στέκει μετέωρη στην σκληρότητα του χρόνου. άλατα την καίνε κάθε μέρα – λίγο λίγο. η λάμψη του παρελθόντος λιώνει σε αυτή την οξυδερκή πραγματικότητα. τα χρόνια σκαλίζουν στο κορμί της και την αδικούν – πνευματικώς – σωματικώς. όπως πρέπει. η μνήμη θα αρχίζει να ξεθωριάζει. οι πάλες για το οτιδήποτε απλοϊκά υπενθυμίζουν την φαιά ουσία. ξεχνώντας , η τιμή της ζωής της μηδενίζεται την ίδια στιγμή που εκείνη εκτοξεύεται στην λύτρωση.

εκείνος λέει: ‘και δεν λες γάμησε τα όλα, εγώ πεθαίνω;’

εκείνη αρκείται σε κάποιο βιολογικό χαμόγελο.

κάθονται ύστερα. κοιτούν μπροστά. κενό.

αποστραγγίζοντας το ζουμί της ζωής σου ίσως να καταλήξεις και σε χάχανα.
γιατί εδώ που τα λέμε δεν πας και πουθενά.

η ζωή είναι μια μεγάλη πλάκα.

αλήθεια.

Hey, hey, hey, it’s weird
My friends are coming
I will reveal them all the things I used to hide
Cause I’ve got pieces in my soul
And a lover in my heart I can’t deny
This bloody something
That freaks me out until the night makes me say "I love you"
Blues and jazz and pop and rock & roll are crazy
These are the rhythms all my life I used to keep
But I’m afraid I cannot shine
Cause I’m afraid of all the things I can’t describe
I’ve got to push it on my pillow
I’ve got a drum, da, da, da "I love you"
No, no, no don’t call me nasty, baby
I can’t remember all the things I used to hide
Cause I’ve got pieces in my soul
And a lover in my heart I should deny
This bloody something
That freaks me out until the night makes me shout "I love you"
Where’s that boy? Where’s that look in your eyes turned me on?

ζημιά. απλά.