τι είναι οι λέξεις.
παρακολουθούσε βουβός και πορτοκαλιά φωτισμένος τις όμορφες στιγμές που περνούσαν αργά και επιβλητικά μπροστά του όπως αυτές καμπύλωναν στις άκρες τους διαστρεβλωμένες στον χώρο, δεμένες με τα χρώματα του θερμού, ονειρικά και θολά συνδιασμένες με την αίσθηση του ξερού ανέμου που κουνάει τα φύλλα των δέντρων που βρισκόταν απαλά μέσα τους.
δεν ήταν πια οι λέξεις μέσα του τρομαχτικές αλληλουχίες γραμμάτων αλλά πινέλα και μπογίες που ζωγράφιζαν τον πιο όμορφο κόσμο του, όχι επειδή θα έπρεπε, όχι αν θα επιτρεπόταν αλλά επειδή μπορούσε και εκείνο το μπορούσε ήταν εκείνο που πυροδοτούσε το χάος μέσα από ένα μικρό κελί της νόησης σε κάτι άπειρο και ανώτερο από αυτόν όπως αυτός άπλωνε τα ανείπωτα.
συγκλονιστική η μετάφραση υποσυνειδήτου γινόμενη στάμπα επί κάποιου ονείρου φέρνοντας πολυπόθητη ανακούφιση μέσα από την ίδια του την ύπαρξη. ήταν σαν λύτρωση και επιβεβαίωση μαζί. σε κάποιο καθολικά απλά όμορφο μέρος σμίλεψε μερικές αναμνήσεις όπου μία Α δραματικότητα εισέρχεται ηλεκτρικά στον αερα και οι φωνές είναι απαλές έτσι ώστε να σε ανατριχιάζουν με την ασύληπτη και άπειρη μετριότητα τους ώντας ούτε πολύ δυνατές, ούτε πολύ χαμηλές αλλά καταδικασμένες να υπακούουν στην τελειότητα.
δεν ήταν λέξεις πλέον. ήταν μπογιές και πινέλα που χάθηκαν σε έναν σπειροειδή οργασμό της νόησης και γίναν σύννεφα, που είναι εκεί για να υπάρχουν αλλά είναι άπιαστα.
