skoumas.net

«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
είπε.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
παύση.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
παύση.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
είπε.
σε ρυθμό.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
σκέφτηκε.

ασύμμετροι λιγνοί συνεχώς ύψους μεταβαλλόμενοι καμπυλωμένοι στις μέσες τους, πύργοι που συγκρατούν από τα χέρια της βαρύτητας άνθρωπο που πέρασε στο τέλος των τριχών του άσπρου κουνελιού που φιλάει την προέκταση ή που σκέφτηκε ότι έξω από την σπηλιά υπάρχει φως ˙ κάθετοι βρισκόντουσαν, έδαφος ακουμπούσαν στα μαύρα πόδια της παλιάς οργανικής ανθρωπότητας.
βουητό.

αέρας διασχίζει κλειστά μάτια, πεθαμένα χείλια, τεράστια μύτη, γιγάντια αυτιά.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα»,

σε ρυθμό.
είπε.
νοητά ψιθυριζόμενο.

τέλος. τελευταία. τελειωτικά. όχι πως πρέπει να είναι δράμα. λίγο το ποτό, λίγο το σκοτάδι μεγαμορφώνει τις έννοιες δίνοντας βάρος σημαντικό στην φράση «τέτοια ώρα , τέτοια λόγια». είναι όμως εκείνη η ακαταμάχητη γλύκα της μυθοπλασίας και της δραματοποίησης που επιπροσθέτεται σε αυτά τα ουσιώδη που μας κάνουν άνθρωπους και προκαλούν χαρές στο κεφάλι μας.

κάπως υγρά μέσα σε σκότος, ποτά και καπνούς , προσωπικό στίγμα πλανώταν στον χώρο. ένα καθημερινό μποτιλιάρισμα προσωπικοτήτων, ένα καθημερινό δοκιμαστικό ανέχειας, μία ατέρμονη πάλη της αίσθησης φυγής και της ζεστής γλύκας του σπιτίκου. μόνιμη η διαύγεια της σωστής επιλογής όπως και η στιγμή της αποχώρησης. υπάρχουν μερικά πράγματα που πρέπει να γίνουν. το ρήμα «ξέρω». το ρήμα «περιμένω». το ρήμα «υπομένω». το ρήμα «καρτερώ». το ρήμα «εξελίσομαι». το ρήμα «πονώ».

κάπως μπλεγμένα, ρηχά και μπουρδουκλωμένα συνασθήματα κάθε μέρα αποτέλούσε μια αντανάκλαση μιας διαφορετικής εσωτερικής προέκτασης. στιγμές που λιώσαν στον χρόνο, σφραγίστηκαν με φλεγόμενη στάμπα στην ψυχή και έννοιες βαρύγδουπες από αυτές που σε πατάνε κάτω και σου λένε ότι υπάρχει ουσία.

τελικά.

τελικά.

είναι θέμα μνήμης˙ειπώθηκε κάποτε από μισόσκέπαστα χείλια. είναι θέμα μνήμης. η μνήμη είναι εκείνο το απόμακρο υπερυψωμένο κλαδάκι στο οποίο πιανόμαστε υποτακτικά ενώ αφήνοντας το θα υποσυντονιστούμε σε εκείνο το ατελείωτο χάος που τόσο τρεχάμενοι είμαστε από αυτό.
χάος.

όπως η κάθε μέρα. χάος. διαφορερικά όμοια.

ανθρώπινη.

ανθρώπινη.

παρακολουθούσε βουβός και πορτοκαλιά φωτισμένος τις όμορφες στιγμές που περνούσαν αργά και επιβλητικά μπροστά του όπως αυτές καμπύλωναν στις άκρες τους διαστρεβλωμένες στον χώρο, δεμένες με τα χρώματα του θερμού, ονειρικά και θολά συνδιασμένες με την αίσθηση του ξερού ανέμου που κουνάει τα φύλλα των δέντρων που βρισκόταν απαλά μέσα τους.

δεν ήταν πια οι λέξεις μέσα του τρομαχτικές αλληλουχίες γραμμάτων αλλά πινέλα και μπογίες που ζωγράφιζαν τον πιο όμορφο κόσμο του, όχι επειδή θα έπρεπε, όχι αν θα επιτρεπόταν αλλά επειδή μπορούσε και εκείνο το μπορούσε ήταν εκείνο που πυροδοτούσε το χάος μέσα από ένα μικρό κελί της νόησης σε κάτι άπειρο και ανώτερο από αυτόν όπως αυτός άπλωνε τα ανείπωτα.

συγκλονιστική η μετάφραση υποσυνειδήτου γινόμενη στάμπα επί κάποιου ονείρου φέρνοντας πολυπόθητη ανακούφιση μέσα από την ίδια του την ύπαρξη. ήταν σαν λύτρωση και επιβεβαίωση μαζί. σε κάποιο καθολικά απλά όμορφο μέρος σμίλεψε μερικές αναμνήσεις όπου μία Α δραματικότητα εισέρχεται ηλεκτρικά στον αερα και οι φωνές είναι απαλές έτσι ώστε να σε ανατριχιάζουν με την ασύληπτη και άπειρη μετριότητα τους ώντας ούτε πολύ δυνατές, ούτε πολύ χαμηλές αλλά καταδικασμένες να υπακούουν στην τελειότητα.

δεν ήταν λέξεις πλέον. ήταν μπογιές και πινέλα που χάθηκαν σε έναν σπειροειδή οργασμό της νόησης και γίναν σύννεφα, που είναι εκεί για να υπάρχουν αλλά είναι άπιαστα.