skoumas.net

παρακολουθούσε βουβός και πορτοκαλιά φωτισμένος τις όμορφες στιγμές που περνούσαν αργά και επιβλητικά μπροστά του όπως αυτές καμπύλωναν στις άκρες τους διαστρεβλωμένες στον χώρο, δεμένες με τα χρώματα του θερμού, ονειρικά και θολά συνδιασμένες με την αίσθηση του ξερού ανέμου που κουνάει τα φύλλα των δέντρων που βρισκόταν απαλά μέσα τους.

δεν ήταν πια οι λέξεις μέσα του τρομαχτικές αλληλουχίες γραμμάτων αλλά πινέλα και μπογίες που ζωγράφιζαν τον πιο όμορφο κόσμο του, όχι επειδή θα έπρεπε, όχι αν θα επιτρεπόταν αλλά επειδή μπορούσε και εκείνο το μπορούσε ήταν εκείνο που πυροδοτούσε το χάος μέσα από ένα μικρό κελί της νόησης σε κάτι άπειρο και ανώτερο από αυτόν όπως αυτός άπλωνε τα ανείπωτα.

συγκλονιστική η μετάφραση υποσυνειδήτου γινόμενη στάμπα επί κάποιου ονείρου φέρνοντας πολυπόθητη ανακούφιση μέσα από την ίδια του την ύπαρξη. ήταν σαν λύτρωση και επιβεβαίωση μαζί. σε κάποιο καθολικά απλά όμορφο μέρος σμίλεψε μερικές αναμνήσεις όπου μία Α δραματικότητα εισέρχεται ηλεκτρικά στον αερα και οι φωνές είναι απαλές έτσι ώστε να σε ανατριχιάζουν με την ασύληπτη και άπειρη μετριότητα τους ώντας ούτε πολύ δυνατές, ούτε πολύ χαμηλές αλλά καταδικασμένες να υπακούουν στην τελειότητα.

δεν ήταν λέξεις πλέον. ήταν μπογιές και πινέλα που χάθηκαν σε έναν σπειροειδή οργασμό της νόησης και γίναν σύννεφα, που είναι εκεί για να υπάρχουν αλλά είναι άπιαστα.

Ένας μακρύς χλιδάτος διάδρομος. Ζεστός σε χρώματα. Ένα ωραίο απαλό χαλί, πορτοκαλί τοίχοι απαλό φως. Είναι απο αυτούς τους διαδρόμους που χαίρεσαι να τους βαδίζεις αλλά καθοριστικό ρόλο για τα πραγματικά χρώματα του διαδρόμου, αν αυτά θα είναι ψυχρά ή φωτεινά σε κάποια εναπομείνουσα αναμνησή μετά από χρόνια θα το καθορίσει το τέλος του διαδρόμου.

Δεν ξέρω τι ζητούσα εκεί. Άλλωστε ποτέ δεν ξέρω. Απλά καθοδηγούμαι διαρκώς από την τύχη λες και αυτή είναι κάποιος γονέας μου που μου δείχνει την ζωή. Μία με αφήνει γυμνό στα δόντια της αλητείας, μία με πετάει με κουστούμι στα γρανάζια της εργατικής ματαιοδοξίας και μία με πέταει ναυαγισμένο σε ξεχασμένα νησιά της αποξένωσης.

Μερικά εκατοστά ξύλινου υλικού που χωρίζουν την δημόσια από την προσωπική ζώη που ονομάζεται πόρτα, μετακινήθηκαν αποκαλύπτοντας το πρόσωπο της. Από την πρώτη στιγμή, σαν ψηλές νότες που διαπερνούν το σώμα σου, ενοχλητικές αλλά ανίμπορος να τις σταματήσεις ένιωσα την μοναξιά στον χώρο, εκείνη την ενέργεια που απαιτεί την έξοδο σου από τον χώρο για να έρθει η ισορροπία και τα γλυκόπικρα συναισθήματα δεμένα με νότες νοσταλγίας πάλευαν ασταμάτητα μέσα μου και φτάνανε μέχρι τον λαιμό μου σαν δαίμονες που πασχίζαν να φύγουν, δημιουργώντας μία ανάμνηση. Άλλωστε η μνήμη είναι ότι έχουμε.

Δεν χρειάστηκε να δω πολλά. Μερικές εικόνες κλειδιά χρειάστηκαν για να καταλάβω ότι πρέπει να αλλάξω ζωή και να αποδράσω από τα χιλιάδες μικρά κελιά του παρελθόντος που βγαίνω από το ένα και μπαίνω στο άλλο προκαλώντας συνεχώς ζημιά στην ψυχή μου, μέσω της επανάληψης που σαν σφυρί παραμορφώνει προς το χειρότερο ότι ωραίο και κοινωνικά δεκτό έχει απομείνει.

Επιστροφή στον διάδρομο. Όχι πάλι.