skoumas.net

εκείνος κλυδωνίζεται.σύστημα.όχι σαν μία καλτ έννοια κάποιας ταινίας του τύπου ‘άσε με μάνα να σηκώσω την γαμημένη μοικάνα’ ( αλήθεια επί της ευκαιρίας, αν η μάνα την άφηνε την μοικάνα να υψώνεται περήφανα θα υπήρχε καν λόγος να την υψώσει; (την μοικάνα) ) αλλά σαν μια καθορισμένη από καιρό πραγματικότητα που γυροφέρνει το χρήμα. αδικία. μακριά σου είναι σχεδόν επιστημονικά φυσικό φαινόμενο. όταν συμβαίνει σε σένα είναι θεϊκή παρέμβαση, ή απουσία αυτής. θεός. κωμική φιγούρα που ξεπροβάλλει από κενό αδύναμου μυαλού δένοντας κομμάτια, οδηγώντας το ρηχό στόμα στο: ‘αααα τώρα μάλιστα. ναι ναι τώρα έχει νόημα.’

εκείνη στέκει μετέωρη στην σκληρότητα του χρόνου. άλατα την καίνε κάθε μέρα – λίγο λίγο. η λάμψη του παρελθόντος λιώνει σε αυτή την οξυδερκή πραγματικότητα. τα χρόνια σκαλίζουν στο κορμί της και την αδικούν – πνευματικώς – σωματικώς. όπως πρέπει. η μνήμη θα αρχίζει να ξεθωριάζει. οι πάλες για το οτιδήποτε απλοϊκά υπενθυμίζουν την φαιά ουσία. ξεχνώντας , η τιμή της ζωής της μηδενίζεται την ίδια στιγμή που εκείνη εκτοξεύεται στην λύτρωση.

εκείνος λέει: ‘και δεν λες γάμησε τα όλα, εγώ πεθαίνω;’

εκείνη αρκείται σε κάποιο βιολογικό χαμόγελο.

κάθονται ύστερα. κοιτούν μπροστά. κενό.

αποστραγγίζοντας το ζουμί της ζωής σου ίσως να καταλήξεις και σε χάχανα.
γιατί εδώ που τα λέμε δεν πας και πουθενά.

η ζωή είναι μια μεγάλη πλάκα.

αλήθεια.

«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
είπε.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
παύση.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
παύση.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
είπε.
σε ρυθμό.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα».
σκέφτηκε.

ασύμμετροι λιγνοί συνεχώς ύψους μεταβαλλόμενοι καμπυλωμένοι στις μέσες τους, πύργοι που συγκρατούν από τα χέρια της βαρύτητας άνθρωπο που πέρασε στο τέλος των τριχών του άσπρου κουνελιού που φιλάει την προέκταση ή που σκέφτηκε ότι έξω από την σπηλιά υπάρχει φως ˙ κάθετοι βρισκόντουσαν, έδαφος ακουμπούσαν στα μαύρα πόδια της παλιάς οργανικής ανθρωπότητας.
βουητό.

αέρας διασχίζει κλειστά μάτια, πεθαμένα χείλια, τεράστια μύτη, γιγάντια αυτιά.
«δεν με ενδιαφέρει πια η πραγματικότητα»,

σε ρυθμό.
είπε.
νοητά ψιθυριζόμενο.

παρακολουθούσε βουβός και πορτοκαλιά φωτισμένος τις όμορφες στιγμές που περνούσαν αργά και επιβλητικά μπροστά του όπως αυτές καμπύλωναν στις άκρες τους διαστρεβλωμένες στον χώρο, δεμένες με τα χρώματα του θερμού, ονειρικά και θολά συνδιασμένες με την αίσθηση του ξερού ανέμου που κουνάει τα φύλλα των δέντρων που βρισκόταν απαλά μέσα τους.

δεν ήταν πια οι λέξεις μέσα του τρομαχτικές αλληλουχίες γραμμάτων αλλά πινέλα και μπογίες που ζωγράφιζαν τον πιο όμορφο κόσμο του, όχι επειδή θα έπρεπε, όχι αν θα επιτρεπόταν αλλά επειδή μπορούσε και εκείνο το μπορούσε ήταν εκείνο που πυροδοτούσε το χάος μέσα από ένα μικρό κελί της νόησης σε κάτι άπειρο και ανώτερο από αυτόν όπως αυτός άπλωνε τα ανείπωτα.

συγκλονιστική η μετάφραση υποσυνειδήτου γινόμενη στάμπα επί κάποιου ονείρου φέρνοντας πολυπόθητη ανακούφιση μέσα από την ίδια του την ύπαρξη. ήταν σαν λύτρωση και επιβεβαίωση μαζί. σε κάποιο καθολικά απλά όμορφο μέρος σμίλεψε μερικές αναμνήσεις όπου μία Α δραματικότητα εισέρχεται ηλεκτρικά στον αερα και οι φωνές είναι απαλές έτσι ώστε να σε ανατριχιάζουν με την ασύληπτη και άπειρη μετριότητα τους ώντας ούτε πολύ δυνατές, ούτε πολύ χαμηλές αλλά καταδικασμένες να υπακούουν στην τελειότητα.

δεν ήταν λέξεις πλέον. ήταν μπογιές και πινέλα που χάθηκαν σε έναν σπειροειδή οργασμό της νόησης και γίναν σύννεφα, που είναι εκεί για να υπάρχουν αλλά είναι άπιαστα.

Μία μικρή παρόρμητικότητα της στιγμής που δέθηκε άψογα με τον γύρω χώρο. Μία τυχαία επικάλυψη συναισθημάτων που όρισαν την στιγμή, δέθηκαν με ένα όνειρο, αφέθηκαν και δέθηκαν άψογα με τον γύρω χώρο. Αποτυπώσεις δακρύων σε έναν πίνακα, γεμάτο ζωντάνια, πάθη, ψυχή και σκοτάδι παρόλα αυτά: μια φωτισμένη ψυχή χαμένη κάπου σε έναν κόσμο φλυαρίας και μικρών καθημερινών εγκλημάτων σε ένα κοινωνικά διεστραμμένο αδιέξοδο. Δύο νυχτερινές παρυφές, δύο βαριές νότες και ένας βαρύς χρόνος που δίνει νόημα διάμεσου του πόνου και της αποφυγής. Πινελιές παντού. Χάος. Ανακατωσούρα. Συναισθήματα αναδύονται και καταδίωνται εσωτερικά ενώ ο πανταχού παρών και μη απών χρόνος κινεί κάθε είδους νήμα.

Αποφυγή και άρνηση ύστερα από έκρηξη υποσυνείδητων επεισοδίων. Ο πόνος της έλλειψης ακέραιων συναισθημάτων, η αγάπη για τον πόνο, η λησμονιά του έρωτα και η καταδίωξη ενός συνεχώς κινούμενου προς τα εμπρός άγνωστου ονείρου, άφταστο στα μικρά και ατροφικά χέρια της ψυχής μέσα στο καζάνι της καθημερινότητας που παράγει τους ατμούς της αμφισβήτησης και της απορίας.

Η ανώτερη δύναμη παρακολουθεί ευέξαπτη αν και ανίκανη να επέμβει, παραβαίνοντας το δικαίωμα της επιλογής. Παραστάσεις εντυπωσιασμού διακαώς μέσα σε ένα περιστροφικό σύμπαν που αποτελεί την ζωή.