καθοδηγούμενος από την φαντασία και την πραγματικότητα τόπος, βρήκε στο κέντρο της νησίδας της λίμνης του, κατασκευή πελώρια, θαυμάσια , ξακουστή και φρεσκοβαμμένη. κάπως νοοτροπικά ασύμμετρη προς την γενική εικόνα της μικρής πόλης ήταν αρμονικά συμβιβασμένη με την ειρηνική πότε-πότε επιθετική προς τους αγνώστους ζωή των χηνών και των παπιών της γύρω περιοχής. κατά της γραμμικής σκέψης ήταν τόσο ασύμμετρος όσο χρειαζόταν το μυαλό να παράγει μια ροή σκέψεων που δεν τελειώνει ποτέ προκαλώντας ένα ατελείωτο εσωτερικό ξύσιμο.
λαμπρή μέρα – φυσικά και νοητά. κάποιο υπέρμετρο μαύρο καπέλο ξεπρόβαλλε καθώς ο γελοιογραφικός δήμαρχος κρατώντας την καμπυλωτή του κοιλιά σχημάτιζε πελώρια βήματα ενθουσιασμού και αυτοπεποίθησης. σαν ένας κτιριακός τιτανικός αυτή του η κατασκευή , το κατόρθωμα του, βρισκόταν εκεί χωρίς λόγο.
ξεχασμένες αγγλικές κοινωνίες αφέθηκαν στα έσω της κατασκευής.
κυκλικά θεμέλια, λεπτή βάση και κυρίως σώμα – περιγράφονται από κάτω προς τα πάνω. πλέγμα κτιρίων προστατευόμενα από τζάμι στο κυρίως σώμα.
κάπου εκεί μέσα αυτός, κοίταζε τον φωτεινό ήλιο να σχεδιάζει εκείνη την στιγμή τις σκιές που δημιουργούσαν οι απουσίες των παραθύρων. ο χώρος ζεστός και εκείνη η παράξενη αίσθηση ότι εκείνη υπάρχει κάπου εκεί μέσα.
ύστερα/προηγουμένως περιπλάνηση στους ατέλειωτους παραλληλόγραμμους χώρους όπου – που και που κάποια σαν αγγλική καλή κοινωνία διέσχιζε. χάος. και εκείνη η αίσθηση ότι εκείνη είναι κάπου εδώ μέσα.
ο δήμαρχος κουνούσε τα χέρια του περήφανα καθώς εξηγούσε τα κατορθώματα του στους παρευρισκομένους του διαδρόμου. παλιά βρετανική οικογένεια με λιγνή μητέρα, χάιδευε τα μαλλιά του παιδιού της όπως άκουσε τις κινήσεις του ομιλουμένου. σαν πορτραίτο. κάτι ενδιαφέρον.
ο λόγος ύπαρξης βρήκε μετά το ίσον του την φράση ‘ενδιαφέρων προς ενδιαφέρουσα μνήμη’.
η κατασκευή στέκει εκεί για πάντα – φαντασίας δύναμη υπενθυμίζουσα.
εκείνη. δεν την βλέπεις ποτέ.
ξυπνάς με την ηχώ της μνήμης σου.
ενδιαφέρων.
πέφτεις και κοιμάσαι.
